My Camp Boy Rugved

आजचा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक खूप खास दिवस ठरला. दिवसभर अनेक कामं आटोपून, मनात ऋग्वेदला भेटायची अतिशय आतुरता होती. शिवनेरी बसने ठाण्याच्या दिशेने प्रवास करत होतो, आणि प्रत्येक मिनिट ऋग्वेदला भेटण्यासाठी महत्त्वाचा वाटत होता. मी त्याला आधीच वचन दिलं होतं की, शाळा सुटेपर्यंत मी त्याला नक्की भेटेन. त्याने तो शब्द अगदी मनाशी घट्ट धरून ठेवला असेल, आणि मी उशीर केल्यास तो किती निराश होईल याची मला कल्पनाच नव्हती. बापूंच्या कृपेने, बस ठाण्याच्या स्टँडवर बरोबर साडेचार वाजता पोहोचली. ऋग्वेदला शाळेतून पाच वाजता घ्यायचं होतं. काळजात हूरहूर लागली होती—कुठे उशीर तर होणार नाही ना? मी निकिताला कॉल केला, विचारलं की तिथे येऊन आमच्या गळाभेटीचा आणि आनंदाचा व्हिडिओ शूट करेल, पण तिच्या फोनला उत्तरच नव्हतं. आठ-दहा वेळा प्रयत्न करूनही काही उपयोग झाला नाही. शेवटी, ती इच्छा सोडून मी तडक रिक्षात बसलो. रिक्षातही मन शांत नव्हतं. मला आधी वर्तक नगरच्या दुकानात जाऊन ऋग्वेदसाठी त्याचं आवडतं हेलिकॉप्टर घ्यायचं होतं. मागच्यावेळी त्याला तिथे एक लहान हेलिकॉप्टर खूप आवडलं होतं, पण तेव्हा मी त्याला घेऊन दिलं नव्हतं. आज मात्...