My Camp Boy Rugved

काल 16 ऑक्टोबर 2024 होती. मी तीन दिवसांपासून पुण्यात कामासाठी होतो, आणि यावेळी घरी असताना ऋग्वेदचा खेळ, गोष्टी आणि आमचे वेळ एकत्र घालवणे खूप आठवले. आम्ही दोघं इतके वेळा खेळतो की, रात्री एक-दीड वाजता झोपायची वेळ टळते. झोपायच्या आधी मी ऋग्वेदला नेहमी गोष्ट सांगतो, त्याच्या स्पायडरमॅनच्या कथा तयार करतो, आणि दिवस कसा जातो ते कळतही नाही. अशा वेळी, पुण्यात अचानक कामासाठी जायला लागल्यावर ऋग्वेदचं मन खूप भरून येतं. साडेचार वर्षाचं बाळ, त्याला माझं निघणं अजिबात आवडत नाही. काल रात्री साडेदहा वाजता सागरचा फोन आला, आणि ऋग्वेद बोलायला लागला. पहिलाच प्रश्न, "पप्पा, तुम्ही कुठे आहात?" मी उत्तर दिलं, "बाळ, मी पुण्याला आहे." पुढे तो विचारला, "पप्पा, तुम्ही उद्या येणार?" मला अगदी भरून आलं. तो स्पायडर आणि मंकीची काही गोष्ट सांगत होता, आणि मी त्याला एक गोष्ट तयार करून ऐकवली. ऐकून झाल्यावर विचारलं, "गोष्ट आवडली का?" त्याने आनंदाने उत्तर दिलं, "हो, आवडली!" मग तो विचारायला लागला, "पप्पा, माझं हेलिकॉप्टरचं खेळणं घेतलं का?" खरं तर, ते विकत घ्यायचं राह...

आजचा दिवस माझ्या आयुष्यातील एक खूप खास दिवस ठरला. दिवसभर अनेक कामं आटोपून, मनात ऋग्वेदला भेटायची अतिशय आतुरता होती. शिवनेरी बसने ठाण्याच्या दिशेने प्रवास करत होतो, आणि प्रत्येक मिनिट ऋग्वेदला भेटण्यासाठी महत्त्वाचा वाटत होता. मी त्याला आधीच वचन दिलं होतं की, शाळा सुटेपर्यंत मी त्याला नक्की भेटेन. त्याने तो शब्द अगदी मनाशी घट्ट धरून ठेवला असेल, आणि मी उशीर केल्यास तो किती निराश होईल याची मला कल्पनाच नव्हती. बापूंच्या कृपेने, बस ठाण्याच्या स्टँडवर बरोबर साडेचार वाजता पोहोचली. ऋग्वेदला शाळेतून पाच वाजता घ्यायचं होतं. काळजात हूरहूर लागली होती—कुठे उशीर तर होणार नाही ना? मी निकिताला कॉल केला, विचारलं की तिथे येऊन आमच्या गळाभेटीचा आणि आनंदाचा व्हिडिओ शूट करेल, पण तिच्या फोनला उत्तरच नव्हतं. आठ-दहा वेळा प्रयत्न करूनही काही उपयोग झाला नाही. शेवटी, ती इच्छा सोडून मी तडक रिक्षात बसलो. रिक्षातही मन शांत नव्हतं. मला आधी वर्तक नगरच्या दुकानात जाऊन ऋग्वेदसाठी त्याचं आवडतं हेलिकॉप्टर घ्यायचं होतं. मागच्यावेळी त्याला तिथे एक लहान हेलिकॉप्टर खूप आवडलं होतं, पण तेव्हा मी त्याला घेऊन दिलं नव्हतं. आज मात्...